وقتی آمدم اتفاق , اتفاق افتاده بود

 تا بمیرد

 باد سرد

 در صدفش جای می گیرد.....

آدمهای نا آرام مرا به تظاهربه بی اعتنایی وامی دارند

Peut être que je rêve debout

Il me fait penser à la musique

Son visage

On est arrivé à l’époque des hommes doubles

On n’a plus besoin de miroir

Pour parler tout seul

Quand il dit : « il fait beau »

À quoi il pense ?

De lui je n’ai que cette apparence

Disant : « il fait beau », rien d’autre

À quoi bon, s’explique ça ?!

Nous sommes fait de rêve

Et des rêves sont fait de nous

Il fait beau mon amour

Dans les rêves les mots sont la mort

Il fait beau mon amour

Il fait beau dans la vie

مچاله ام همچون اسکناسی ته جیب ملوانی پیر

 از زیر پنجره تابوت می برند

کلاس میرم و میرم

کلاسام خوبن

کلاسام جذابن

کلاسهایم بر بند رخت خشک می شوند

صدا همیشه هست...همیشه

گاهی شادم ازش لذت می برم

گاهی هم نه

صدا گاهی از یه دستگاه کوچولو از طریق گوش بهم تزریق میشه

گاهی هم از خودم می جوشه و میشنومش

در هر دو صورت نتیجش برام یکیه

صداهایم بر بند رخت خشک می شوند

تصاویر سخن میگویند

تصاویر فریاد می زنند

تصویر را دوست دارم

تصویرم بر بند رخت خشک می شود

مردگان ساکتند

مردگان آرامند

مردگان قانع اند

مردگان از وقتی رفتند دوست ترشان دارم

مردگانم بر بند رخت خشک می شوند

دوستانم

از همه رنگ

 همه نوع

دوستان گذشتگه

دوستان امروز

دوستان آینده

دوستان خوب

دوستان بد

دوستان زیبا

دوستان کریه المنظر

دوستان از جنس بلند مدت و کوتاه مدت

دوستان نر

دوستان ماده

دوستانم بر بند رخت خشک می شوند

.

.

.

همه می آیند

می روند

جز اون آقا کت آبیه

من بر بند رخت او خشک می شوم